[ « 22 » وَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي دَلَّنَا عَلَى التَّوْبَةِ الَّتِي لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا مِنْ فَضْلِهِ فَلَوْ لَمْ نَعْتَدِدْ مِنْ فَضْلِهِ إِلَّا بِهَا لَقَدْ حَسُنَ بَلَاؤُهُ عِنْدَنَا و جَلَّ إِحْسَانُهُ إِلَيْنَا وَجَسُمَ فَضْلُهُ عَلَيْنَا « 23 » فَمَا هَكَذَا كَانَتْ سُنَّتُهُ فِي التَّوْبَةِ لِمَنْ كَانَ قَبْلَنَا لَقَدْ وَضَعَ عَنَّا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَلَمْ يُكَلِّفْنَا إِلَّا وُسْعاً و لَمْ يُجَشِّمْنَا إِلَّا يُسْراً و لَمْ يَدَعْ لِأَحَدٍ مِنَّا حُجَّةً و لَا عُذْراً « 24 » فَالْهَالِكُ مِنَّا مَنْ هَلَكَ عَلَيْهِ و السَّعِيدُ مِنَّا مَنْ رَغِبَ إِلَيْهِ ] و سپاس مخصوص خداست كه ما را به بازگشت و توبه از گناه ، راهنمايى كرد ؛ توبه‌اى كه آن را جز از طريق احسانش به دست نياورديم و اگر از فضل و احسان بى شمارش ، غير اين عنايت را كه عبارت از بخشيدن نعمت توبه و بازگشت است ، به حساب نياوريم ، محققاً آزمايشش دربارهء ما نيكو و احسانش در حقّ ما بزرگ و بخشش او بر ما عظيم است . روش وجود مقدسش در برنامهء توبه دربارهء كسانى كه پيش از ما بودند ، چنين نبود ؛ آنچه را در عرصه‌گاه توبه ، در طاقت و توان ما نبوده ، از دوش جان ما برداشته و جز به اندازه قدرت و وسعمان به ما تكليف نفرموده ، در ميان آن همه تكاليف سخت ، ما را جز به تكاليف آسان و انداشته و در اين زمينه ، براى هيچ يك از ما دليل و بهانه‌اى باقى نگذاشته است ؛ بنابراين هلاك شوندهء از ما ، كسى است كه در ميدان مخالفت با او هلاك گردد و سعادتمند از ما كسى است